♡ C.

Trauma Release bij Gitta

Ik werd naar Gitta doorverwezen door mijn psychologe.
Ik stond wat sceptisch tegenover een ‘alternatieve’ aanpak van traumatherapie, maar twee vriendinnen overtuigden mij: ze vertelden hoe bevrijd ze zich achteraf voelden, en hoe veilig ze zich hadden gevoeld – vooral omdat ze niet “in hun trauma hadden moeten gaan”. Dat trok mij over de streep.

Lang geleden heb ik een paar EMDR-sessies gevolgd en ik herinner mij nog goed hoe verloren ik mij na elke sessie had gevoeld: ik was opnieuw door de traumatische ervaring gegaan en er zou iets verbeterd moeten zijn, maar ik voelde me achteraf net eenzaam en gedesoriënteerd.

Bij het begin van de eerste sessie bij Gitta vertelde ik eerlijk over mijn twijfels en bezorgdheid.
Ik vond het fijn dat ze de tijd nam om daar uitgebreid op in te gaan en ze stelde mij gerust door te vertellen dat het in deze techniek van trauma release niet de bedoeling is om de traumatische gebeurtenis opnieuw te beleven.
Met een specifieke vorm van ademhalen was het de bedoeling om in een toestand te komen waar in het lichaam kan genezen van het trauma door bepaalde bewegingen, of huilen, of brullen, of wat het lichaam op dat moment ook aanbrengt.
Als Gitta zou zien dat ik ‘te diep zou wegglijden’, zou ze mij terug in het hier en nu halen.
(Aan het begin van elke sessie moest ik ook altijd voelen waar in mijn lichaam een veilige plek was om naartoe te gaan, als ik me niet meer veilig zou voelen.)
Wat voor mij ook heel erg geruststellend was: ze vroeg mij of het OK was om mij aan te raken tijdens een sessie.
Ik zei haar dat dat soms OK is voor mij en soms ook niet.
Ik voelde me gerespecteerd in mijn grenzen en begrepen in mijn angsten en belemmeringen, en als het over trauma’s gaat vind ik dit ontzettend belangrijk.

Over dat aanraken: Gitta heeft opleidingen gevolgd in verschillende soorten lichaamswerk (waar ik het fijne niet van afweet, maar eerlijk: haar kennis en ervaring zijn impressionant) en bepaalde aanrakingen (massages, drukpunten aanraken?) hielpen me op momenten dat mijn lichaam op een blokkade stootte.
Achteraf gezien is het bijzonder dat ze altijd precies op het goeie moment wist dat er specifiek op die plek iets moest ingedrukt/aangeraakt worden.

Hoe verloopt zo’n sessie?
Ik leerde op een bepaalde manier ademhalen, en dat moest ik ongeveer heel de sessie blijven doen.
In het begin vond ik dat op den duur heel vervelend.
Zo vervelend dat ik soms dacht: wat doe ik hier? Waarom wou ik dit ook alweer doen? Soms voelde het zelfs pijnlijk aan.
Mentaal en fysiek voelde ik allerlei blokkades. De gedachten in mijn hoofden gingen van “ik doe dit verkeerd”, “wat moet er nu precies gebeuren?”, “ben ik wel goed bezig?”, “hoe weet ik of dit geen complete zever is?” enzovoort. Maar plots sloeg een emotie als een enorme golf over mij.

Gitta had me van tevoren verteld dat er niet altijd “een verhaal” naar boven komt.
En dat bleek ook: soms werd ik overvallen door een gevoel, maar slechts zelden kon ik er woorden aan geven of een herinnering eraan plakken.
Plots zat ik dan in een golf van emotie, maar Gitta liet mij er niet in verdrinken.
Ze wist precies wat er gebeurde en haalde mij eruit voor ik erdoor overspoeld zou worden.
Soms huilde ik bevrijdende tranen, maar meestal (en dat gebeurde in de latere sessies meer en meer) gebeurde het verwerken door beweging.
Soms kleine subtiele bewegingen: een hand of een voet die wilde geschud worden of mijn schouders die ik losschudde, maar ook soms wilde en ongecontroleerde bewegingen: slaan en stampen, rondkruipen als een wild dier, heel mijn lichaam uitschudden en uitstrekken, dansen, mijzelf in de raarste bochten wringen…
Soms jammerde ik, soms brulde ik zo hard dat ik schrok hoeveel geluid ik kon voortbrengen.

De eerste sessies duurde het in mijn aanvoelen heel lang eer ik mijn innerlijke blokkades overwon en in die toestand van ‘verwerkende beweging kwam’. Ik had de indruk dat ik vlotter en vlotter in die toestand kwam.
Na al dat bewegen kwam er een toestand van rust.
Ik lag in stilte, mijn ogen gesloten, en Gitta was op een of andere manier aan het ‘healen’ door aanraking.
(Ik was in een trance-achtige toestand van bijna-slapen in absolute rust, dus ik herinner mij weinig bewust van die momenten.)

Daarna, als ik terug wakker en ‘onder de levenden’ ben, vraagt ze mij hoe ik me voel.
Ik zeg: vrij. Vrij, vredig en gelukkig.
Vreemd genoeg had ik me niet kunnen voorstellen dat ik me ooit zo vrij zou kunnen voelen.
Zo voelt het dus om lichamelijk bevrijd te zijn van trauma: vrij en licht en vredig.
Het is warm en stil in mij.
Weg is mijn altijd aanwezige nekpijn en lage rugpijn.
Ik voel me licht en lenig en helemaal thuis in mijn lichaam.
Nooit eerder, voor zover ik mij herinner, heb ik mij fysiek zo gevoeld.

En af en toe gebeurde ook een klein mirakel: ik denk dat het in de vijfde sessie was, dat ik plots een grote bol van energie kon zien en zelfs aanraken.
Het voelde alsof ik contact had met de energiebron van het hele universum.
Gitta zei: adem het maar in.
Dat deed ik, en ik vulde mij met al de energie van het universum.
Ik voelde me sterk geaard en verbonden met alles, in volledige aanvaarding van alles wat is en was.
Achteraf zei Gitta mij: dat is een krachtbron die er altijd is.
Ik draag die herinnering bijna tastbaar met mij mee.

Of andere momenten, waar ik huilde van geluk.
Of van verdriet en vreugde, naast elkaar, maar niet beperkend.
Gewoon gevoelens die zijn en die er mogen zijn, en de schoonheid van dit alles.
Ik voelde me na elke sessie licht en vrij.
Hoewel ik me dikwijls fysiek heel moe voelde, alsof ik een bergbeklimming achter de rug had. (En eigenlijk was dat ook wel zo.)
Ik hoorde van vriendinnen dat zij soms erg emotioneel, zelfs wat down, konden zijn de dagen na zo’n sessie.
Maar nooit heb ik iemand gehoord die er spijt van had.

Achteraf beschouwd voelt elke sessie aan als een sjamanistische reis diep in jezelf, waar Gitta de gids is op wie je blindelings kunt vertrouwen.
Ik zou kunnen zeggen: ik voel me veilig bij haar. Maar dat is wat mager uitgedrukt.
Ik voel zoveel liefde en dankbaarheid voor haar, voor wat ze mij gegeven heeft, voor de mooie ziel die zij is.

Ik hoop dat ik met mijn verhaal een beetje heb kunnen uitdrukken hoe een trauma release sessie aanvoelt.
Ik zou het aanraden aan iedereen die voelt dat pijn, spanningen en trauma’s zich fysiek hebben vastgezet, en die daar op een snelle maar diepe en ingrijpende manier wil doorheen gaan.
Ik wens je liefde en vrede.
C.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *